Mark (44) – Overspannen, paniekaanvallen en spanningen thuis

Mark werkte jarenlang met plezier, tot de stress hem inhaalde. Hij kreeg weer paniekaanvallen, sliep slecht en kon zich op het werk niet meer concentreren. Uiteindelijk viel hij uit op het werk.
Thuis liep de spanning verder op: de ruzie met zijn pubers werd heviger en zijn echtgenote liep over van zorgen.

Via het wijkteam kwam Mark bij BILAgroep terecht.
Begeleiding hielp eerst om rust en structuur in zijn dagen te brengen – van op tijd opstaan, bewegen, samen contact onderhouden met werkgever en arbodienst.
Zijn coach werkte met hem aan zelfinzicht, veerkracht, het leren omgaan met paniekaanvallen en het herstellen van het vertrouwen in zichzelf. In open gesprekken met zijn echtgenote kwam duidelijkheid binnen de gezinsdynamiek. Er werd gewerkt aan begrip en vertrouwen.

Mark leerde signalen van overbelasting herkennen en leerde beter te communiceren thuis en op het werk.
Vanuit die stabiliteit zette hij de stap naar therapeutisch werk, waar hij weer ritme en voldoening vond. Inmiddels werkt hij weer fulltime, met genoeg zelfinzicht en balans om terugval te voorkomen.

“Ik hoefde hier niet te bewijzen dat het slecht met me ging. Ze zagen me, en hielpen me stap voor stap weer vooruit – op een manier die bij mij past."

  John (31) – Sterk in zijn werk, maar onzeker over zichzelf

John heeft een klompvoet en loopt mank. Hij is technisch sterk, maar zijn zelfbeeld is laag. Complimenten wuift hij weg, hij gelooft niet dat hij iets bijzonders te bieden heeft – en diep vanbinnen is hij ervan overtuigd dat niemand hem ooit als partner zou willen.

Bij BILAgroep vond John een plek waar hij niet werd beoordeeld op wat hij niet kan, maar gezien werd in wie hij is.
Met hulp van zijn coach werkte hij aan zelfvertrouwen, realistische doelen en het leren waarderen van zijn eigen kwaliteiten.  Zo ontdekte hij dat zijn beperking hem juist kracht, doorzettingsvermogen en veerkracht heeft gegeven.
Door die groei durfde hij zich met zelfvertrouwen open te stellen voor contact en verbinding met anderen.

“Voor het eerst voelde ik me niet bekeken, maar begrepen. Hier leer ik mezelf weer rechtop zien.”

Sophie (36) – In scheiding, verdrietig en uitgeput

Sophie zit midden in een scheiding en probeert sterk te blijven voor haar twee kinderen. Ze werkt hard, regelt alles thuis en wil vooral niet laten merken hoe moe en verdrietig ze is.
Toch breekt het haar op. Ze slaapt slecht, piekert veel en voelt zich leeg.
Haar omgeving zegt goedbedoeld: “Kom op, raap je bij elkaar.”  Maar dat lukt haar niet meer.

Via haar huisarts kwam Sophie bij BILAgroep terecht.
Haar begeleider hielp haar eerst om persoonlijke rust en overzicht te creëren – regelmaat in haar dagen, structuur voor de kinderen, en ruimte om haar emoties toe te laten zonder zich schuldig te voelen.
Haar coach werkte met haar aan zelfbeeld, zelfzorg, veerkracht en toekomstperspectief: hoe ze goed kan blijven zorgen voor haar kinderen, zonder zichzelf te verliezen.

Tijdens de begeleiding bleek dat één van de kinderen een eigen zorgvraag  had.
Samen met Sophie zocht de begeleider contact met Wmo/Jeugd  en dienden ze samen een aanvraag in  voor passende ondersteuning in de thuissituatie.
  Zo ontstond er nog meer rust en duidelijkheid – niet alleen voor Sophie, maar ook voor haar kinderen.

Langzaam vond Sophie weer vertrouwen in haar eigen kracht en is trots op haar nieuwe baan.

“Iedereen zei dat ik moest doorgaan, maar hier mocht ik even stilstaan. Dat gaf me de ruimte om weer verder te kunnen.”

Tom (20) – Leven met autisme en onbegrip in het gezin

Tom is twintig en kreeg twee jaar geleden de diagnose ASS (autismespectrumstoornis).
Die diagnose bracht geen rust – eerder verwarring. Tom begreep zelf niet goed wat autisme voor hem betekende, en in zijn gezin heerste onbegrip en frustratie.
Zijn ouders zagen vooral zijn boosheid en terugtrekgedrag, terwijl Tom zich juist overprikkeld, onbegrepen en eenzaam voelde.

De spanningen liepen op: veel ruzies thuis, slechte resultaten op school en momenten waarop Tom uit pure wanhoop zichzelf pijn ging doen.

Via een verwijzing vanuit een andere zorgorganisatie kwam hij bij BILAgroep terecht.
Daar kreeg hij een ervaringsdeskundige begeleider die hem hielp begrijpen wat autisme voor hém betekent — niet als etiket, maar als handleiding.
Samen brachten ze passende structuur in zijn dagen. Hij leerde samen met de coach signalen van overprikkeling herkennen en oefenden met sociale situaties.

Ook zijn ouders kregen begeleiding, coaching en psycho-educatie via BILAgroep. In open gesprekken groeide het begrip binnen het gezin: niet alles is onwil, soms is het onmacht.

Langzaam kwam er rust. Tom haalde zijn schooltraject samen met de begeleiding weer op

“Bij BILAgroep leerde ik niet hoe ik ‘normaal’ moest worden, maar hoe ik mezelf kan zijn zonder steeds uitgeput te raken.”

Anne (58) – Altijd gevochten tegen psychische kwetsbaarheid

Anne vocht jarenlang tégen haar psychische kwetsbaarheid. Ze wilde sterk zijn, alles zelf kunnen en vooral niet toegeven als het minder ging.
Maar het voortdurend overeind blijven putte haar uit. De slapeloze nachten, het piekeren en het schuldgevoel leidden tot een neerwaartse spiraal. Uiteindelijk viel ze uit op het werk – uitgeput, zonder energie en zonder richting.

Naast haar mentale strijd had Anne ook financiële problemen. Rekeningen bleven liggen, en de stress daarover maakte alles nog zwaarder.

Samen met haar begeleider bracht ze orde in haar administratie en zocht begeleiding samen contact met schuldeisers.
Coach zette in op haar schaamte en paniek. Vanuit rust en intrinsieke motivatie heeft ze zich samen met begeleiding aangemeld bij de schuldhulpverlening,

De begeleider hielp haar om weer structuur te vinden in haar dagen zoals kleine doelen stellen, naar buiten gaan en weer contact maken met anderen.
De coach richtte zich op haar herstel en zelfbeeld: Niet meer vechten tegen.... maar leren leven met...

Samen onderzochten ze wat haar kracht is, hoe ze beter haar grenzen kan bewaken en wat haar energie geeft.

Langzaam vond Anne weer rust en vertrouwen. Ze begon aan te sluiten bij dagbesteding, waar ze kon oefenen met regelmaat, samenwerken en iets betekenen voor anderen.
Van daaruit groeide haar zelfvertrouwen, en met steun van haar coach en begeleider zette ze een volgende stap; ze is begonnen met vrijwilligerswerk.

“Ik wil niet meer te verbergen wie ik ben. Pas toen ik stopte met vechten, begon ik eindelijk echt te leven.”

               Geen standaard zorgpad, maar echte aandacht voor jouw levenspad.